Altiplano

Gisteren, donderdag 20 mei, heeft Altiplano van Peter Brosens en zijn vrouw en co-regisseur het grote publiek verwarmd. Terwijl het buiten nog steeds 26 graden warm en heet is zit de zaal vol filmliefhebbers, journalisten en andere professionelen. Na vele weken postproductie, opnames op 4000m hoogte in Peru, onderhandelingen met verkopers en festivals is het hoogtepunt in Cannes een nieuwe wending in het leven van het bevallige regisseurskoppel.

Spurten, vlieggen, crossen om tijdig de interviews voor de internationale pers. Het zweet parelt op het voorhoofd, de zonnebril glijdt op de neus, een dorstige smaak in de mond. Wanneer de visie is afgelopen staan Peter en Jessica een spervuur aan vragen af te weren in Frans en Engels. Een mondje Spaans glipt er af en toe eens tussen. Een visueel prachtig en gestileerd cinematografisch werk heeft enkele harten, herinner u, veroverd. De persverantwoordelijke staat in een hoek, de beide gsm’s in de hand, de agenda overhoop of toch een beetje. Crew en cast van de film blinken.

Later, wanneer de vooravond langzaam de kust bereikt, maken we ons klaar om op uitnodiging van de Altiplanoproducenten een diner bij te wonen in een afgelegen villa nabij Cannes. Na een verkwikkende douche en een nieuw hemdje bestijgt het hongergevoel ons. Aan het festivalpaleis rijden de taxi’s voor. We worden naar een zeer ruime villa gebracht, na een korte autorit. De krekels kraken ons welkom en grote zilveren koelschalen bewaken de flessen champagne. Apetrots verwelkomen de producer en de filmmakers Peter en Jessica hun gasten. We schuiven mee aan. Obers dragen hapjes als waren het stukken diamant die uiterst breekbaar in geordende  rijen naast elkaar liggen. Gedempte stemmen en af en toe een ingehouden schreeuw zweven boven de met zorg aangebrachte spots die de muren op het binnenplein verlichten.  

We worden met een korte handbeweging gewenkt. Het buffet staat klaar, een ruime tafel, het eten een streling voor het oog. We zitten neer aan netjes opgemaakte ronde tafels, verlicht met een kaars. Er worden enkele handen geschut, beleefd uitwisselen van felicitaties. De rijen aan de buffettafels lengen. het leunt al snel tegen middernacht aan als de eerste speeches van wal steken. Oprechte dank aan de medewerkers voor hun teamwork, hun nijver, de passie waarmee ze een project tot een goed einde brachten. Hier, zoveel maanden later, in Cannes staat tevredenheid te lezen. En het wordt nog leuker. De desserts staan immers in de rij. Tafels mengen zich, de flessen wijn smaken. Knikkebollend wordt de avond zwaar, vermoeid van de voorbije dagen, de balans van de fijne ontvangst van Vlaamse films hier in Cannes.

We gaan slapen, een taxi bestellen en de prachtige villa achter ons laten. Het zeemzoete oranje licht in de tuin en op het binnenplein verder laten schemeren. Altiplano is een bijzonder lyrische en indringende film over onze verdeelde maar tevens onlosmakelijk verbonden wereld. Wij hebben ons verbonden met hun villa, poëtische verbondenheid. De tijd gaat snel. Het zit er bijna op. Deze nacht en dit festival. Alsof het eeuwig kon verdergaan.