We Cannes

Net zoals Stijn Devolder een maand terug triomfantelijk de Hallebaan als laatste rechte lijn van Vlaanderens mooiste opdraaide, zo gaat de filmsector de laatste rechte lijn in naar het Filmfestival van Cannes. Het startschot van het prestigieuze festival klinkt op woensdag 13 mei. Dus nog gauw even de smoking naar de droogkuis, vluchturen checken, hotelboekingen confirmeren, extra vitaminen in de koffer en de hemden strijken.

Voor de Vlaamse filmsector is deze Cannes editie top. Niet minder dan drie Vlaamse majoritaire producties staan te blinken in de programmatie. Ongezien, ongekend, schitterend. Na de glorierijke dagen van de gebroeders Dardenne en Jaco Van Dormael staat het Noorden van het Belgenland deze keer echt op het voorplan.

Lost Persons Area van Caroline Strubbe, Altiplano van Peter Brosens en Jessica Woodworth en ten slotte De helaasheid der dingen van Felix van Groeningen. De eerste twee films staan in de competitie van de Semaine la Critique, de laatste staat in de Quinzaine des Réalisateurs. Halt! Er is nog een Vlaamse vertegenwoordiging. De midnightscreening van de komische stop motion animatiefilm Paniek in het dorp, een minoritaire coproductie, met de Brusselse animatiestudio Beast Animation. Drie en een half Vlaanderen dus.
Caroline presenteert haar debuutfilm aan het grote publiek, Peter en Jessica zijn na het internationaal gelauwerde Khadak (Luigi de Laurentiisprijs in Venetië 2006) aan hun tweede film toe. Spring-in-het veld Felix heeft na Steve+Sky en Dagen zonder lief, deze laatste overigens met sublieme muziek van een al even sublieme Jef Neve, een derde speelfilm achter zijn naam. De helaasheid der dingen is gebaseerd op de gelijknamige roman van Dimitri Verhulst of wat had u gedacht.

De hele Croisette zal weten dat de Vlamingen indruk maken; sterke films, regisseurs met een visie, internationale uitstraling. Appreciatie doet deugd, voor zij die er nog aan twijfelden of de kwaliteit er wel was. Zonder ommekeer de beste Cannesoogst ooit.  Het bij wijlen vileine Vlaamse journaille laadt hun inktgeweren om eindelijk eens een loftrompet te steken. We moeten juichen en feestvieren, tot in de vroege uurtjes.

Yes We Cannes.