JCVD

Ik had het nog niet meteen door maar in de wachtruimte van gate A46 zat een reiziger met pet en zonnebril die alle moeite had om zich incognito te gedragen. Geflankeerd door jonge dames druk in gesprek met wat alleen maar een manager kon zijn. Deze laatste perfect in maatpak, gelakte schoenen en met volumineuze stem druk gesticulerend. Af en toe schiet een medereiziger gewapend met fototoestel zich naar hun zetels onwetend over wat hun prooi precies is. Nieuwsgierig, ongegeneerd en vastberaden vangen de reizigers van vlucht SN2683 richting Nice een glimp op van Jean-Claude Van Damme. De enige echte, bulkend van spieren in een voor zijn leeftijd veel te strakke t-shirt en jeansbroek. Maar toch, opnieuw op weg naar het sterrendom aan de Côte d’Azur. Cannes, hét festival van het jaar. De rode loper naar de eeuwige bekendheid.

Uit de luidsprekers kondigt de stewardess het inschepen aan. Met een souplesse veert Jean-Claude (ik mag Jean-Claude zeggen) recht uit zijn wachtzetel. De processie zet zich in beweging, richting de boeing die licht bulderend op het asfalt staat te wachten op zijn inhoud. Ik vlei me neer achteraan, vlak aan het venster. Een Engels koppel komt naast me zitten en knikt beleefd. Al gauw zit de man met een Tom Clancy boek diep voorover gebogen geruisloos en diep geconcentreerd te wachten op het vertrek van het vliegtuig. Als laatste komt Jean-Claude de middengang binnen gewandeld. Hij werpt een blik op het achterveld en stapt dan af op de middenste stoel. Zijn beide flankdames huppelen mee. Iets zegt me dat Cannes begonnen is.  

Even vrees ik voor een welkomtswoord van de purser aan boord waarin hij zijn genoegen en tevredenheid uitdrukt een bekende acteur mee te voeren. Bij wijze van introductie had JCVD dan misschien wel een staaltje van zijn kunnen getoond aan de passagiers. Het blijft uit. Gelukkig maar. Ik zie niet onmiddellijk een EHBO kastje. 
Motoren brullen en de vogel boort zich doorheen de grijze wolken richting Genève. Ik kijk naar voor en zie het petje onbewogen zitten. Hij slaapt, een schoonheidsslaapje is nodig. Zeker met de drukke agenda.

Tom Clancy is boeiender dan gedacht want de lezer wil van geen wijken weten. Zijn vrouw bladert in een lifestylemagazine. Ze zien er gelukkig uit want ze gaan niet naar Cannes. Eens de landing ingezet stijgt de nervositeit. Spiegeltjes worden bovengehaald, make-up uit tasjes, kammetjes in allerlei kleuren. Gezucht, gekreun, verwondering, what happens in Cannes, stays in Cannes. Als dat maar goed afloopt.

Via Genève duiken we naar beneden. Nice lonkt. De temperatuur schijnt er aangenaam te zijn. In een strak geregisseerd scenario loopt Jean-Claude met twee valiezendragers naar de luggage belt die straks valiezen al ronkend zal uitbraken. Niet minder dan zes zware valiezen gaan op het blauwe karretje. De entourage mompelt wat en het gevolg zet zich in beweging. De schuifdeuren geven het startsein voor een immense bliksemschicht in de aankomhal. Geroep, getier, “Jean-Claude, ici, ici”, fotocamera’s flitsen, handtekeningboekjes vliegen in het rond. JCVD laat het zich welgevallen. Hij geniet, zijn star taant niet, he’s back! Ik vlucht achter zijn brede rug weg en bekijk het vanop een afstand. De bus naar Cannes staat klaar maar niet voor de sterren. Jean-Claude duwt zijn laatste handtekening in één of ander boek en stapt dan de zwarte mercedes in. De meute blijft achter.” Tijd voor een nieuw filmrolletje”, denk ik wanneer de bus de Croisette op rijdt. Ready for take off!