Hart

Het filmfestival te Cannes is nu zes dagen ver. De rode loper vertoont al enkele slijtplekken, de wagens beginnen zachtjes aan te kreunen onder de grillen van sterren. De filmmarkt zet zich evenwel onverminderd verder. Er springen bepaalde dingen in het oog. Een daarvan is een hart. Een rood kloppend hart met liefde gemaakt, vurig en gepassioneerd. De slogan waarmee de Vlaamse films dit jaar in Cannes worden voorgesteld dweept met liefde; Belgian cinema from Flanders, ready to steal your heart! Een coup de foudre van jewelste, de filmfan gestoken door een Cupidopijltje, doorboord van pellicule.

De filmmarkt is internationaal. Van Spanje tot Uruguay en zo terug naar Azië met een ommetje langs Australië. Alles is hier werkelijk vertegenwoordigd. Een markt van beelden, affiches, trailers, flyers en posters. In kleuren en vormen van verschillend allooi. Vertegenwoordigers van promotie in slagorde, tengere communicatiespecialisten, vermoeide promotiemedewerkers, hongerige sales agent en distributeurs. De poëzie van de lobby. Het geven en het nemen, de haat en de liefde. Precies deze laatste boodschap geeft de Vlaamse film aan de fans mee, de nieuwsgierigen van het witte doek.

Ready to steal your heart. Een diefstal van het pure soort. Organisch en fijn uitgevoerd. Wij geven ons hart weg. Hou ervan, koester het en ga er mee slapen. Lang nagedacht, de ronde vormen van het hart met een spits. De pijl gericht op amoureuze mensen die houden van film; Lost Persons Area, De helaasheid der dingen, Altiplano, Loft, Aanrijding in Moscou, Unspoken, Fly me to the moon, etc. Elk met een stukje België, een lappendeken aan impressies, verscheidenheid in zijn beste vorm. De man in de straat weg van de eenheidsworst, geen Jan Modaal. Geef mij maar pit. Volle gas vooruit.

Maar laat ons eerlijk zijn. Jonge filmmakers hebben de kans zich te tonen aan het grote publiek. Waar ook ter wereld. Ze hebben uw hart hard nodig want hier in Cannes gaan ze niet onopgemerkt voorbij. Dat was vroeger wel even anders. Cannes kent de jonge garde, de Croisette ademt sfeer uit, Belgische sfeer. De kleine Vlaamse regio kan gerust naast de grotere Europese landen staan met een filmtraditie. De filmmarkt bewijst dat ook, le marché du film, the film market. Het kloppend hart van Vlaanderen zijn zij, het Belgische feest afgelopen zaterdag, dansende mensen met opgespelde knipperende rode hartjes, een gloed van filmliefde aan het strand. Het staat. Het is bestand tegen de branding van onkunde.

JCVD

Ik had het nog niet meteen door maar in de wachtruimte van gate A46 zat een reiziger met pet en zonnebril die alle moeite had om zich incognito te gedragen. Geflankeerd door jonge dames druk in gesprek met wat alleen maar een manager kon zijn. Deze laatste perfect in maatpak, gelakte schoenen en met volumineuze stem druk gesticulerend. Af en toe schiet een medereiziger gewapend met fototoestel zich naar hun zetels onwetend over wat hun prooi precies is. Nieuwsgierig, ongegeneerd en vastberaden vangen de reizigers van vlucht SN2683 richting Nice een glimp op van Jean-Claude Van Damme. De enige echte, bulkend van spieren in een voor zijn leeftijd veel te strakke t-shirt en jeansbroek. Maar toch, opnieuw op weg naar het sterrendom aan de Côte d’Azur. Cannes, hét festival van het jaar. De rode loper naar de eeuwige bekendheid.

Uit de luidsprekers kondigt de stewardess het inschepen aan. Met een souplesse veert Jean-Claude (ik mag Jean-Claude zeggen) recht uit zijn wachtzetel. De processie zet zich in beweging, richting de boeing die licht bulderend op het asfalt staat te wachten op zijn inhoud. Ik vlei me neer achteraan, vlak aan het venster. Een Engels koppel komt naast me zitten en knikt beleefd. Al gauw zit de man met een Tom Clancy boek diep voorover gebogen geruisloos en diep geconcentreerd te wachten op het vertrek van het vliegtuig. Als laatste komt Jean-Claude de middengang binnen gewandeld. Hij werpt een blik op het achterveld en stapt dan af op de middenste stoel. Zijn beide flankdames huppelen mee. Iets zegt me dat Cannes begonnen is.  

Even vrees ik voor een welkomtswoord van de purser aan boord waarin hij zijn genoegen en tevredenheid uitdrukt een bekende acteur mee te voeren. Bij wijze van introductie had JCVD dan misschien wel een staaltje van zijn kunnen getoond aan de passagiers. Het blijft uit. Gelukkig maar. Ik zie niet onmiddellijk een EHBO kastje. 
Motoren brullen en de vogel boort zich doorheen de grijze wolken richting Genève. Ik kijk naar voor en zie het petje onbewogen zitten. Hij slaapt, een schoonheidsslaapje is nodig. Zeker met de drukke agenda.

Tom Clancy is boeiender dan gedacht want de lezer wil van geen wijken weten. Zijn vrouw bladert in een lifestylemagazine. Ze zien er gelukkig uit want ze gaan niet naar Cannes. Eens de landing ingezet stijgt de nervositeit. Spiegeltjes worden bovengehaald, make-up uit tasjes, kammetjes in allerlei kleuren. Gezucht, gekreun, verwondering, what happens in Cannes, stays in Cannes. Als dat maar goed afloopt.

Via Genève duiken we naar beneden. Nice lonkt. De temperatuur schijnt er aangenaam te zijn. In een strak geregisseerd scenario loopt Jean-Claude met twee valiezendragers naar de luggage belt die straks valiezen al ronkend zal uitbraken. Niet minder dan zes zware valiezen gaan op het blauwe karretje. De entourage mompelt wat en het gevolg zet zich in beweging. De schuifdeuren geven het startsein voor een immense bliksemschicht in de aankomhal. Geroep, getier, “Jean-Claude, ici, ici”, fotocamera’s flitsen, handtekeningboekjes vliegen in het rond. JCVD laat het zich welgevallen. Hij geniet, zijn star taant niet, he’s back! Ik vlucht achter zijn brede rug weg en bekijk het vanop een afstand. De bus naar Cannes staat klaar maar niet voor de sterren. Jean-Claude duwt zijn laatste handtekening in één of ander boek en stapt dan de zwarte mercedes in. De meute blijft achter.” Tijd voor een nieuw filmrolletje”, denk ik wanneer de bus de Croisette op rijdt. Ready for take off!

We Cannes

Net zoals Stijn Devolder een maand terug triomfantelijk de Hallebaan als laatste rechte lijn van Vlaanderens mooiste opdraaide, zo gaat de filmsector de laatste rechte lijn in naar het Filmfestival van Cannes. Het startschot van het prestigieuze festival klinkt op woensdag 13 mei. Dus nog gauw even de smoking naar de droogkuis, vluchturen checken, hotelboekingen confirmeren, extra vitaminen in de koffer en de hemden strijken.

Voor de Vlaamse filmsector is deze Cannes editie top. Niet minder dan drie Vlaamse majoritaire producties staan te blinken in de programmatie. Ongezien, ongekend, schitterend. Na de glorierijke dagen van de gebroeders Dardenne en Jaco Van Dormael staat het Noorden van het Belgenland deze keer echt op het voorplan.

Lost Persons Area van Caroline Strubbe, Altiplano van Peter Brosens en Jessica Woodworth en ten slotte De helaasheid der dingen van Felix van Groeningen. De eerste twee films staan in de competitie van de Semaine la Critique, de laatste staat in de Quinzaine des Réalisateurs. Halt! Er is nog een Vlaamse vertegenwoordiging. De midnightscreening van de komische stop motion animatiefilm Paniek in het dorp, een minoritaire coproductie, met de Brusselse animatiestudio Beast Animation. Drie en een half Vlaanderen dus.
Caroline presenteert haar debuutfilm aan het grote publiek, Peter en Jessica zijn na het internationaal gelauwerde Khadak (Luigi de Laurentiisprijs in Venetië 2006) aan hun tweede film toe. Spring-in-het veld Felix heeft na Steve+Sky en Dagen zonder lief, deze laatste overigens met sublieme muziek van een al even sublieme Jef Neve, een derde speelfilm achter zijn naam. De helaasheid der dingen is gebaseerd op de gelijknamige roman van Dimitri Verhulst of wat had u gedacht.

De hele Croisette zal weten dat de Vlamingen indruk maken; sterke films, regisseurs met een visie, internationale uitstraling. Appreciatie doet deugd, voor zij die er nog aan twijfelden of de kwaliteit er wel was. Zonder ommekeer de beste Cannesoogst ooit.  Het bij wijlen vileine Vlaamse journaille laadt hun inktgeweren om eindelijk eens een loftrompet te steken. We moeten juichen en feestvieren, tot in de vroege uurtjes.

Yes We Cannes.