Felix

Dag twee in Cannes. Nu het festival echt goed van start is gegaan is het wachten op de aankomst van regisseurs, producers, acteurs, actrices van de Vlaamse films die hier te zien zijn. Het komend weekend wordt druk, Vlaamse drukte. Meer dan een Waalse drukte. Cannes kleurt dit jaar wat wat Vlaamser dan andere jaren dus we mogen daar best trots op zijn.

Een van de Vlaamse films die onze Zuidelijke collega’s met een naakte kont (u zal snel zien waarom) op de feiten zal drukken is De helaasheid der dingen van Felix van Groeningen van Felix van Groeningen. Over een gezin dat in de marge van de marginaliteit in een langdurige verkramping de samenhorigheid tracht te bewaren. De film wordt morgen voorgesteld in Cannes en de verwachtingen zijn hooggespannen. Geef toe, als er enkele Vlaamse acteurs in een film onverdroten op een veel te kleine fiets een fietstochtje houden zou u denken: En dan? Maar de jonge stormer Felix zou Felix niet zijn mochten de heren fietsers ‘anders’ zijn, namelijk alleen getooid met een hoofddeksel en alleen dat. Zo heeft u wellicht onder andere Johan Heldenbergh en Wouter Hendrickx nog nooit van die kant, en ook andere, bekeken.

De opdracht die producent Dirk Impens en zijn poulain Felix hebben is dus meteen duidelijk: zoals het meestal moet in Cannes, opvallen, in het oog springen, uit de band springen, kortom slaaf van de publieke mondigheid. Gisteren gearriveerd in het mondaine filmoord, rustig binnenwandelend op de grote Marché du Film. Vandaag nog wat peptalk voor de grote dag van morgen, 16 mei. De sluisdeuren van de kritiek kraken onder zoveel jeugdig geweld. Ze stormen binnen, morgen om 14u en 22u15. Alle pijlen gericht op frêle schouders. Microbatterijen opgeladen en lange opeengepakte wachtrijen. Ze ruiken het canvas en zijn ongeduldig.

En als we een individu verdwaald op een fiets zien rijden op de Croisette, in een ultieme poging een eigen relaasheid van de helaasheid te simuleren dan rijden we hem gewoon achteraan. En misschien echt wel in onze blote.