Paniek

Ben Tesseur, naast Steven De Beul één van de drijvende krachten bij Beast Animation, al willen we Christine en Pilar zeker niet vergeten, vertelde voor de avant-première van Paniek in het dorp van afgelopen vrijdag een anekdote over Marion, lid van het decorteam. Zij was verantwoordelijk voor het tekenen en kleden van de poppetjes uit de film.  Dat Marion volledig gek zou kunnen komen is voor een buitenstaander misschien moeilijk te vatten. Het tegendeel is waar als je de film hebt gezien. Met een minutieuze precisie en oneindig veel geduld zijn de figuren van Paard, Cowboy en Indiaan tot stand gekomen. Een figuurtje heeft wel tot 300 verschillende variaties. Er rest ons niks anders dan nederig het hoofd buigen voor zoveel esthetisch engagement.

Maar ook de film wekt bewondering op. Jan Eelen heeft in zijn stemmenregie een perfect uitgebalanceerde wisselwerking van humor op alle niveaus. Dat de acteurs en actrices uit In de gloria ook dit genre aankunnen valt zelfs voor de meeste sceptische onzer journalisten niet te negeren. 70 minuten non stop stop motion plezier op een zachte vrijdagavond in UGC De Brouckère smaakt naar meer. Steven De Beul en Ben Tesseur hebben in Cannes van de rode loper mogen proeven en daar aan de wereld kunnen tonen dat er muziek in hun Beast zit. De originele Franse versie (Panique au village) geregisseerd door Vincent Patar en Stéphane Aubier heeft al evenveel bijval geoogst. Ze kunnen gerust zijn, van de paniek uit de titel is er geen sprake, al kunnen gezien de actuele situatie politieke formaties wel ideeën uit de film halen om hun interne paniek op te lossen.

Het goede begin van de avond met al die fijne mensen kreeg een verlengstuk met Vedett bier. De Witlof bar van de Botanique deed dienst als plek waar Franstaligen en Nederlandstaligen, de beide taalversies werden immers die avond getoond, in een vreedzame symbiose plastic bekers met Vedett bier dronken. Allemaal blije gezichten, ontspannen, geen strak getrokken rimpels op botox gezichten. Puur natuur. De rook op de dansvloer verhulde authenticiteit. De beat opzwepend. Geen paniek meer. De meisjes aan de bar kunnen nauwelijks de bestellingen volgen. Iedereen heeft dorst want iedereen heeft een onvermijdelijke droge mond van het vele praten over de film.

Ja, naast fictie en documentaire kan Vlaanderen ook animatie produceren. Animatie dat kan wedijveren op het internationale toneel, animatie van verschillende allooi; stop motion, 3D, … Door de huidige economische neergang zijn de sequels niet meer weg te denken: Paniek in Opel, Paniek bij de bakker achter de hoek, Paniek op facebook.
Maar eerst de bioscoop in en de film bekijken, ontspannen en lachen. De mensen achter Beast Animation zijn u beestig dankbaar daarvoor.

Altiplano

Gisteren, donderdag 20 mei, heeft Altiplano van Peter Brosens en zijn vrouw en co-regisseur het grote publiek verwarmd. Terwijl het buiten nog steeds 26 graden warm en heet is zit de zaal vol filmliefhebbers, journalisten en andere professionelen. Na vele weken postproductie, opnames op 4000m hoogte in Peru, onderhandelingen met verkopers en festivals is het hoogtepunt in Cannes een nieuwe wending in het leven van het bevallige regisseurskoppel.

Spurten, vlieggen, crossen om tijdig de interviews voor de internationale pers. Het zweet parelt op het voorhoofd, de zonnebril glijdt op de neus, een dorstige smaak in de mond. Wanneer de visie is afgelopen staan Peter en Jessica een spervuur aan vragen af te weren in Frans en Engels. Een mondje Spaans glipt er af en toe eens tussen. Een visueel prachtig en gestileerd cinematografisch werk heeft enkele harten, herinner u, veroverd. De persverantwoordelijke staat in een hoek, de beide gsm’s in de hand, de agenda overhoop of toch een beetje. Crew en cast van de film blinken.

Later, wanneer de vooravond langzaam de kust bereikt, maken we ons klaar om op uitnodiging van de Altiplanoproducenten een diner bij te wonen in een afgelegen villa nabij Cannes. Na een verkwikkende douche en een nieuw hemdje bestijgt het hongergevoel ons. Aan het festivalpaleis rijden de taxi’s voor. We worden naar een zeer ruime villa gebracht, na een korte autorit. De krekels kraken ons welkom en grote zilveren koelschalen bewaken de flessen champagne. Apetrots verwelkomen de producer en de filmmakers Peter en Jessica hun gasten. We schuiven mee aan. Obers dragen hapjes als waren het stukken diamant die uiterst breekbaar in geordende  rijen naast elkaar liggen. Gedempte stemmen en af en toe een ingehouden schreeuw zweven boven de met zorg aangebrachte spots die de muren op het binnenplein verlichten.  

We worden met een korte handbeweging gewenkt. Het buffet staat klaar, een ruime tafel, het eten een streling voor het oog. We zitten neer aan netjes opgemaakte ronde tafels, verlicht met een kaars. Er worden enkele handen geschut, beleefd uitwisselen van felicitaties. De rijen aan de buffettafels lengen. het leunt al snel tegen middernacht aan als de eerste speeches van wal steken. Oprechte dank aan de medewerkers voor hun teamwork, hun nijver, de passie waarmee ze een project tot een goed einde brachten. Hier, zoveel maanden later, in Cannes staat tevredenheid te lezen. En het wordt nog leuker. De desserts staan immers in de rij. Tafels mengen zich, de flessen wijn smaken. Knikkebollend wordt de avond zwaar, vermoeid van de voorbije dagen, de balans van de fijne ontvangst van Vlaamse films hier in Cannes.

We gaan slapen, een taxi bestellen en de prachtige villa achter ons laten. Het zeemzoete oranje licht in de tuin en op het binnenplein verder laten schemeren. Altiplano is een bijzonder lyrische en indringende film over onze verdeelde maar tevens onlosmakelijk verbonden wereld. Wij hebben ons verbonden met hun villa, poëtische verbondenheid. De tijd gaat snel. Het zit er bijna op. Deze nacht en dit festival. Alsof het eeuwig kon verdergaan.

Hart

Het filmfestival te Cannes is nu zes dagen ver. De rode loper vertoont al enkele slijtplekken, de wagens beginnen zachtjes aan te kreunen onder de grillen van sterren. De filmmarkt zet zich evenwel onverminderd verder. Er springen bepaalde dingen in het oog. Een daarvan is een hart. Een rood kloppend hart met liefde gemaakt, vurig en gepassioneerd. De slogan waarmee de Vlaamse films dit jaar in Cannes worden voorgesteld dweept met liefde; Belgian cinema from Flanders, ready to steal your heart! Een coup de foudre van jewelste, de filmfan gestoken door een Cupidopijltje, doorboord van pellicule.

De filmmarkt is internationaal. Van Spanje tot Uruguay en zo terug naar Azië met een ommetje langs Australië. Alles is hier werkelijk vertegenwoordigd. Een markt van beelden, affiches, trailers, flyers en posters. In kleuren en vormen van verschillend allooi. Vertegenwoordigers van promotie in slagorde, tengere communicatiespecialisten, vermoeide promotiemedewerkers, hongerige sales agent en distributeurs. De poëzie van de lobby. Het geven en het nemen, de haat en de liefde. Precies deze laatste boodschap geeft de Vlaamse film aan de fans mee, de nieuwsgierigen van het witte doek.

Ready to steal your heart. Een diefstal van het pure soort. Organisch en fijn uitgevoerd. Wij geven ons hart weg. Hou ervan, koester het en ga er mee slapen. Lang nagedacht, de ronde vormen van het hart met een spits. De pijl gericht op amoureuze mensen die houden van film; Lost Persons Area, De helaasheid der dingen, Altiplano, Loft, Aanrijding in Moscou, Unspoken, Fly me to the moon, etc. Elk met een stukje België, een lappendeken aan impressies, verscheidenheid in zijn beste vorm. De man in de straat weg van de eenheidsworst, geen Jan Modaal. Geef mij maar pit. Volle gas vooruit.

Maar laat ons eerlijk zijn. Jonge filmmakers hebben de kans zich te tonen aan het grote publiek. Waar ook ter wereld. Ze hebben uw hart hard nodig want hier in Cannes gaan ze niet onopgemerkt voorbij. Dat was vroeger wel even anders. Cannes kent de jonge garde, de Croisette ademt sfeer uit, Belgische sfeer. De kleine Vlaamse regio kan gerust naast de grotere Europese landen staan met een filmtraditie. De filmmarkt bewijst dat ook, le marché du film, the film market. Het kloppend hart van Vlaanderen zijn zij, het Belgische feest afgelopen zaterdag, dansende mensen met opgespelde knipperende rode hartjes, een gloed van filmliefde aan het strand. Het staat. Het is bestand tegen de branding van onkunde.

Vedet(ten)

Dag vier. Als er één ding duidelijk is op een zondagochtend tijdens het filmfestival van Cannes dan is het de luwte. Rust na een hectische zaterdagavond vol feestjes verspreid over de Croisette, premières op de rode loper en veel lawaai. Maar om te weten hoe rustig het wel kan zijn op zo’n zondag is het ook zeer dynamisch de avond tevoren. Caroline Strubbe en Felix van Groeningen ontdaan, in shock van lauwerkransen en schouderklopjes. De Croisette had een innemende gloed over zich, de hele dag, met blauwe hemel en een gele bol. Heet asfalt, ijsjes en films uit alle hoeken van de wereld.

Kimke Desart wist niet wat haar over kwam. Negen jaar oud, een school in Waarschoot, dagelijkse routine. En dan die casting met een echte filmrol, Lost Persons Area. Maanden later wandelend over de Croisette. Fijne mensen, vader en moeder. Fototoestel losjes over de schouder in Espace Miramar. En woensdag gewoon terug naar school, Kimke. Waarschoot en Cannes hebben voortaan wat gemeenschappelijk.

Niet veel later diezelfde zaterdag, klaarstomen voor het Belgische feest. Aan het strand, buffet met Vedett en dj Buscemi. Daar wordt zelfs de kilste Ijslander helemaal warm van vanbinnen. Smokings, lange galajurken en Kimke. Pet op het hoofd dansend tussen benen aan buffettafels gevuld met lekkere goudgele frietjes, muisstil naast de messen en borden. Een zinderende zomeravond smeult met blije gezichten. “Laat dat feestje maar beginnen”, denken velen. En Kimke amuseert zich, anoniem en toch weer niet. Veel om na te vertellen. Grote reuzen die zich met plezier even bukken om haar te spreken. Bijna een vedet terwijl op het podium andere vedetten, acht in majorettenpakken gehulde zangeressen de keet animeren, verder de nacht in.

En dan is het tijd om te gaan. Kimke keert terug. Moe maar helemaal tevreden over haar avontuur. Duizenden foto’s, verhalen, avonturen van een bezoek dat haar klasgenootjes met grote ogen zullen aankijken. Ze heeft dat schitterend gedaan en dat is een grote proficiat waard. Een dijk van een film die Lost Persons Area. Waarschoot is gewaarschuwd.

Felix

Dag twee in Cannes. Nu het festival echt goed van start is gegaan is het wachten op de aankomst van regisseurs, producers, acteurs, actrices van de Vlaamse films die hier te zien zijn. Het komend weekend wordt druk, Vlaamse drukte. Meer dan een Waalse drukte. Cannes kleurt dit jaar wat wat Vlaamser dan andere jaren dus we mogen daar best trots op zijn.

Een van de Vlaamse films die onze Zuidelijke collega’s met een naakte kont (u zal snel zien waarom) op de feiten zal drukken is De helaasheid der dingen van Felix van Groeningen van Felix van Groeningen. Over een gezin dat in de marge van de marginaliteit in een langdurige verkramping de samenhorigheid tracht te bewaren. De film wordt morgen voorgesteld in Cannes en de verwachtingen zijn hooggespannen. Geef toe, als er enkele Vlaamse acteurs in een film onverdroten op een veel te kleine fiets een fietstochtje houden zou u denken: En dan? Maar de jonge stormer Felix zou Felix niet zijn mochten de heren fietsers ‘anders’ zijn, namelijk alleen getooid met een hoofddeksel en alleen dat. Zo heeft u wellicht onder andere Johan Heldenbergh en Wouter Hendrickx nog nooit van die kant, en ook andere, bekeken.

De opdracht die producent Dirk Impens en zijn poulain Felix hebben is dus meteen duidelijk: zoals het meestal moet in Cannes, opvallen, in het oog springen, uit de band springen, kortom slaaf van de publieke mondigheid. Gisteren gearriveerd in het mondaine filmoord, rustig binnenwandelend op de grote Marché du Film. Vandaag nog wat peptalk voor de grote dag van morgen, 16 mei. De sluisdeuren van de kritiek kraken onder zoveel jeugdig geweld. Ze stormen binnen, morgen om 14u en 22u15. Alle pijlen gericht op frêle schouders. Microbatterijen opgeladen en lange opeengepakte wachtrijen. Ze ruiken het canvas en zijn ongeduldig.

En als we een individu verdwaald op een fiets zien rijden op de Croisette, in een ultieme poging een eigen relaasheid van de helaasheid te simuleren dan rijden we hem gewoon achteraan. En misschien echt wel in onze blote.

JCVD

Ik had het nog niet meteen door maar in de wachtruimte van gate A46 zat een reiziger met pet en zonnebril die alle moeite had om zich incognito te gedragen. Geflankeerd door jonge dames druk in gesprek met wat alleen maar een manager kon zijn. Deze laatste perfect in maatpak, gelakte schoenen en met volumineuze stem druk gesticulerend. Af en toe schiet een medereiziger gewapend met fototoestel zich naar hun zetels onwetend over wat hun prooi precies is. Nieuwsgierig, ongegeneerd en vastberaden vangen de reizigers van vlucht SN2683 richting Nice een glimp op van Jean-Claude Van Damme. De enige echte, bulkend van spieren in een voor zijn leeftijd veel te strakke t-shirt en jeansbroek. Maar toch, opnieuw op weg naar het sterrendom aan de Côte d’Azur. Cannes, hét festival van het jaar. De rode loper naar de eeuwige bekendheid.

Uit de luidsprekers kondigt de stewardess het inschepen aan. Met een souplesse veert Jean-Claude (ik mag Jean-Claude zeggen) recht uit zijn wachtzetel. De processie zet zich in beweging, richting de boeing die licht bulderend op het asfalt staat te wachten op zijn inhoud. Ik vlei me neer achteraan, vlak aan het venster. Een Engels koppel komt naast me zitten en knikt beleefd. Al gauw zit de man met een Tom Clancy boek diep voorover gebogen geruisloos en diep geconcentreerd te wachten op het vertrek van het vliegtuig. Als laatste komt Jean-Claude de middengang binnen gewandeld. Hij werpt een blik op het achterveld en stapt dan af op de middenste stoel. Zijn beide flankdames huppelen mee. Iets zegt me dat Cannes begonnen is.  

Even vrees ik voor een welkomtswoord van de purser aan boord waarin hij zijn genoegen en tevredenheid uitdrukt een bekende acteur mee te voeren. Bij wijze van introductie had JCVD dan misschien wel een staaltje van zijn kunnen getoond aan de passagiers. Het blijft uit. Gelukkig maar. Ik zie niet onmiddellijk een EHBO kastje. 
Motoren brullen en de vogel boort zich doorheen de grijze wolken richting Genève. Ik kijk naar voor en zie het petje onbewogen zitten. Hij slaapt, een schoonheidsslaapje is nodig. Zeker met de drukke agenda.

Tom Clancy is boeiender dan gedacht want de lezer wil van geen wijken weten. Zijn vrouw bladert in een lifestylemagazine. Ze zien er gelukkig uit want ze gaan niet naar Cannes. Eens de landing ingezet stijgt de nervositeit. Spiegeltjes worden bovengehaald, make-up uit tasjes, kammetjes in allerlei kleuren. Gezucht, gekreun, verwondering, what happens in Cannes, stays in Cannes. Als dat maar goed afloopt.

Via Genève duiken we naar beneden. Nice lonkt. De temperatuur schijnt er aangenaam te zijn. In een strak geregisseerd scenario loopt Jean-Claude met twee valiezendragers naar de luggage belt die straks valiezen al ronkend zal uitbraken. Niet minder dan zes zware valiezen gaan op het blauwe karretje. De entourage mompelt wat en het gevolg zet zich in beweging. De schuifdeuren geven het startsein voor een immense bliksemschicht in de aankomhal. Geroep, getier, “Jean-Claude, ici, ici”, fotocamera’s flitsen, handtekeningboekjes vliegen in het rond. JCVD laat het zich welgevallen. Hij geniet, zijn star taant niet, he’s back! Ik vlucht achter zijn brede rug weg en bekijk het vanop een afstand. De bus naar Cannes staat klaar maar niet voor de sterren. Jean-Claude duwt zijn laatste handtekening in één of ander boek en stapt dan de zwarte mercedes in. De meute blijft achter.” Tijd voor een nieuw filmrolletje”, denk ik wanneer de bus de Croisette op rijdt. Ready for take off!

We Cannes

Net zoals Stijn Devolder een maand terug triomfantelijk de Hallebaan als laatste rechte lijn van Vlaanderens mooiste opdraaide, zo gaat de filmsector de laatste rechte lijn in naar het Filmfestival van Cannes. Het startschot van het prestigieuze festival klinkt op woensdag 13 mei. Dus nog gauw even de smoking naar de droogkuis, vluchturen checken, hotelboekingen confirmeren, extra vitaminen in de koffer en de hemden strijken.

Voor de Vlaamse filmsector is deze Cannes editie top. Niet minder dan drie Vlaamse majoritaire producties staan te blinken in de programmatie. Ongezien, ongekend, schitterend. Na de glorierijke dagen van de gebroeders Dardenne en Jaco Van Dormael staat het Noorden van het Belgenland deze keer echt op het voorplan.

Lost Persons Area van Caroline Strubbe, Altiplano van Peter Brosens en Jessica Woodworth en ten slotte De helaasheid der dingen van Felix van Groeningen. De eerste twee films staan in de competitie van de Semaine la Critique, de laatste staat in de Quinzaine des Réalisateurs. Halt! Er is nog een Vlaamse vertegenwoordiging. De midnightscreening van de komische stop motion animatiefilm Paniek in het dorp, een minoritaire coproductie, met de Brusselse animatiestudio Beast Animation. Drie en een half Vlaanderen dus.
Caroline presenteert haar debuutfilm aan het grote publiek, Peter en Jessica zijn na het internationaal gelauwerde Khadak (Luigi de Laurentiisprijs in Venetië 2006) aan hun tweede film toe. Spring-in-het veld Felix heeft na Steve+Sky en Dagen zonder lief, deze laatste overigens met sublieme muziek van een al even sublieme Jef Neve, een derde speelfilm achter zijn naam. De helaasheid der dingen is gebaseerd op de gelijknamige roman van Dimitri Verhulst of wat had u gedacht.

De hele Croisette zal weten dat de Vlamingen indruk maken; sterke films, regisseurs met een visie, internationale uitstraling. Appreciatie doet deugd, voor zij die er nog aan twijfelden of de kwaliteit er wel was. Zonder ommekeer de beste Cannesoogst ooit.  Het bij wijlen vileine Vlaamse journaille laadt hun inktgeweren om eindelijk eens een loftrompet te steken. We moeten juichen en feestvieren, tot in de vroege uurtjes.

Yes We Cannes.